تبلیغات
ღ عــﮩــد بنـدگــے ღ - ما فرفره نداشتیم...
ما فرفره نداشتیم...

بچه‌های كدخدا آمدند و روروك را جلوی چشم‌های خیس ما خراب كردند. عموحسن
آمد و فرفره را گذاشت پیش دستمان و رفت كه با كدخدا قرار و مدار بگذارد.
دل و دماغی نداشتیم برای چرخاندن فرفره. مهدی گفت: «وقت زانو بغل كردن
نیست. باید چرخ چاه بسازیم. كدخدا از امروز ما می‌ترسید نه دیروز فرفره و
روروك ساختن‌مان.» بابابزرگ لبخند زد...


                                                                                         




ما فرفره نداشتیم. بچه‌های كدخدا داشتند اما همبازی ما نبودند كه دست ما
بدهند. مسعود و مجید نقشه‌اش را كشیدند و مصطفی بند و بساطش را جور كرد.
ما كه فرفره‌دار شدیم، لبخند نشست روی لب‌های بابابزرگ. گفت: «دیدید
می‌شود، می‌توانید‏!»‏
از ترس بچه‌های كدخدا، داخل خانه فرفره‌بازی می‌كردیم. مبادا ببینند و به
تریج قبایشان بربخورد اما خبرها زود در دهكده ما می‌پیچید. خبر كه به گوش
كدخدا رسید، داغ كرد. گفت: «بیخود كرده‌اند. بچه رعیت را چه به
فرفره‌بازی» و گیوه‌اش را وركشیده بود و آمده بود پیش عمو محمد به
آبروریزی.
)
‏‏بعداً شنیدیم كه همان روز، كدخدا دم گوش میرآب گفته: «این اول كارشان
است. فردا همین فرفره می‌شود روروك و پس‌فردا چرخ چاه.‌» بیشتر
موتورپمپ‌های آب ده، مال كدخدا بود(
عمو محمد كه صدایمان كرد، فهمیدیم كار از كار گذشته. فرفره را برداشت و
گذاشت داخل گنجه. درش را قفل كرد و كلیدش را داد دست بچه‌های كدخدا كه
خیالشان راحت باشد از نبودن فرفره.
رفتیم پیش بابابزرگ با لب و لوچه آویزان. فهمید گرفتگی حالمان را. عموها
را صدا زد. به عمو محمد گفت: «خودت كلید را دست كدخدا دادی و خودت پس
می‌گیری.» عمو محمد مرد این حرف‌ها نبود. همه‌مان می‌دانستیم. بابابزرگ
گفت: «بروید و قفل گنجه را بشكنید.» عمو محمود گفت: «كی برایتان فرفره
خرید؟ كدخدا؟!» گفتیم: «نه عمو جان! خودتان كه می‌دانید، خودمان ساختیم
گفت: «دیگر بلد نیستید بسازید؟» گفتیم: «چرا!» گفت: «بهترش را بسازید» و
رفت در خانه كدخدا به داد و بیداد. صدای بگومگویشان ده را برداشت. این
وسط ما قفل گنجه را شكستیم و بهترش را ساختیم.
بچه‌های كدخدا فهمیدند. كدخدا گر گرفت. داد زد: «یا فرفره یا حق آب!» و
به میرآب گفت كه آب را به روی زمین‌های همه‌مان ببندد. كار سخت شد. عموها
از هزار راه ندیده و نشنیده، آب می‌آوردند سر زمین كه كشتمان از بی‌آبی
نسوزد. مسعود را گرفتند و كتك زدند. زورمان آمد. مجید به تلافی‌اش، روروك
ساخت. كدخدا گفت كه گندم و تخم‌مرغ هم ازمان نخرند. مجید و مصطفی را هم
گرفتند و زدند. صدای عمو محمود، هنوز بلند بود اما گوشه و كنایه‌ها شروع
شد.
عمو حسن جمعمان كرد و گفت: «این جور نمی‌شود. هم فرفره شما باید بچرخد و
هم زندگی ما.» از بابابزرگ رخصت گرفت و قرار شد برود و با خود كدخدا حرف
بزند. وقتی كه برگشت، خوشحال بود. گفت: «قرار شده روروك را خراب كنیم اما
فرفره دستمان باشد. آنها هم تخم‌مرغمان را بخرند و هم كمی آب بدهند
بابابزرگ گفت: «كدخدا سر حرفش نمی‌ماند.» عمو حسن گفت: «قول داده كه
بماند. ما فرزندان شماییم. حواسمان هست‏‏‏‏!‏‏»‏
بچه‌های كدخدا آمدند و روروك را جلوی چشم‌های خیس ما خراب كردند. عموحسن
آمد و فرفره را گذاشت پیش دستمان و رفت كه با كدخدا قرار و مدار بگذارد.
دل و دماغی نداشتیم برای چرخاندن فرفره. مهدی گفت: «وقت زانو بغل كردن
نیست. باید چرخ چاه بسازیم. كدخدا از امروز ما می‌ترسید نه دیروز فرفره و
روروك ساختن‌مان.» بابابزرگ لبخند زد.
عمو حسن هر روز با كدخدا كلنجار می‌رفت. یك روز خوشحال بود و یك روز از
نامردی كدخدا می‌گفت. ما می‌شنیدیم و بهش «خدا قوت» می‌گفتیم. بچه‌ها
داشتند بالای پشت بام یواشكی چرخ چاه می‌ساختند.

*
به قلم محمد سرشار، مدیر حوزه هنری استان تهران
ادامه مــطلب
+ نوشته شـــده در یکشنبه 13 بهمن 1392ساعــت10:54 ب.ظ تــوسط رضوانه بهشتی | نظرات ()
طبقه بندی: سیاسی،